In welke taal moet je cv staan? Engels versus de lokale taal, land per land

Er schuilen twee vragen in één

“In welke taal moet mijn cv staan?” klinkt als één beslissing, maar het zijn er eigenlijk twee — en de tweede verkeerd aanpakken is wat op de achtergrond verder sterke sollicitaties in het buitenland doet stranden.

• Taal: schrijf je het cv in het Engels of in de taal van het land? Dit volgt de vacature en de markt.
• Lokalisatie: volgt het cv de conventies van dat land — met of zonder foto, één pagina of twee, welk datumformaat, welke persoonsgegevens, wel of geen AVG-regel? Dit volgt het land, ongeacht de taal.
• De meeste gidsen (en elke cv-vertaaldienst) beantwoorden alleen de eerste vraag en negeren de tweede. Een cv in vlekkeloos Duits dat nog steeds is opgemaakt als een Amerikaans cv is maar half gelokaliseerd — en dat zie je.

Welke taal: Engels of de lokale, land per land

De allerbetrouwbaarste regel is: schrijf je cv in de taal van de vacature. Staat de vacature in het Frans, solliciteer dan in het Frans. Daarnaast splitsen de markten zich grofweg zo op:

• Engels wordt breed geaccepteerd: Nederland, de Noordse landen (Zweden, Denemarken, Noorwegen, Finland) en Ierland. Engelstalige vacatures zijn er gewoon en een Engels cv telt zelden tegen je.
• De lokale taal wordt verwacht: Frankrijk, Spanje, Italië en Portugal. Bijna alle vacatures worden in de lokale taal geplaatst en een Engels cv voelt als een mismatch — stuur een Frans cv naar Frankrijk, een Spaans cv naar Spanje.
• Het hangt af van de werkgever: Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Internationale concerns, start-ups en techteams werken vaak in het Engels en accepteren een Engels cv; traditionele Mittelstand-bedrijven en alles wat overheid is verwachten Duits. Sluit aan bij de taal van de vacature.
• Centraal- en Oost-Europa (Polen, Tsjechië, Roemenië, Hongarije): gemengd — internationale werkgevers accepteren Engels, lokale werkgevers geven de voorkeur aan de lokale taal. Ook hier: volg de vacature.

Waarom “gewoon vertalen” het verkeerde instinct is

Zoek op “mijn cv vertalen” en de resultaten zijn vooral vertaaldiensten die je vertellen om… een vertaling te kopen. Dat is het antwoord uit eigenbelang, en het klopt op twee punten niet.

Ten eerste leest een woord-voor-woordvertaling als niet-moedertaal — sollicitatietaal (“leidde”, “stakeholdermanagement”) laat zich zelden netjes omzetten, en een letterlijke weergave verraadt “vertaald document” aan een moedertaalsprekende recruiter. Ten tweede, en belangrijker: vertalen verandert alleen de woorden, terwijl wat een recruiter in een ander land eigenlijk verwacht een ánder document is. Je kunt een cv perfect vertalen en een Duitse werkgever toch iets aanreiken dat er buitenlands uitziet — omdat de foto, de lengte, de datums en de persoonsgegevens allemaal nog verkeerd zijn.

Wat er echt verandert als je lokaliseert (en niet alleen vertaalt)

Een cv lokaliseren betekent de conventies aanpassen, niet alleen de taal. De onderdelen die per land verschillen:

• Lengte. Eén pagina is de norm in de VS en Frankrijk; Duitsland, het VK en het grootste deel van de EU verwachten er twee. Een cv van één pagina kan in Duitsland mager overkomen; een cv van twee pagina's kan in Frankrijk opgeblazen overkomen.
• Foto. Verwacht in Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk, Spanje, Italië, Portugal en een groot deel van Centraal- en Oost-Europa; weggelaten in het VK, Ierland, Nederland, Zweden en de VS. (Zie onze foto-gids land per land.)
• Datumformaat. De VS schrijft MM/DD/YYYY, Duitsland en een groot deel van de EU DD.MM.YYYY, Zweden het ISO-formaat YYYY-MM-DD. “05/03/2026” betekent maart in de VS en mei in Duitsland — laat het niet dubbelzinnig.
• Persoonsgegevens. Continentaal Europa verwacht vaak nog geboortedatum en nationaliteit; het VK, Ierland en Nederland verwachten geen van beide. De burgerlijke staat leeft nog maar in een paar markten voort (Duitsland, Italië) en verdwijnt zelfs daar.
• Een regel over gegevensbescherming. In Duitsland, Polen en een groot deel van de EU is een korte AVG-/toestemmingsregel gebruikelijk; in de VS is die ongehoord. Hem weglaten in Duitsland kan onvolledig ogen; hem toevoegen aan een Amerikaans cv oogt vreemd.

Eén masterversie, veel versies — onderhoud niet meerdere documenten

De valkuil is dat je eindigt met drie half onderhouden cv's in drie talen die langzaam van elkaar gaan afwijken. De oplossing is om één versie als de bron van waarheid te behandelen — meestal een Engelse masterversie — en elke gelokaliseerde versie daaruit af te leiden, zodat de feiten (werkgevers, datums, functietitels) nooit kunnen gaan schuiven en alleen de taal en de landconventies veranderen.

Dat is het eerlijke verschil tussen vertalen en lokaliseren in de praktijk: de taal wordt door de vertaling geregeld, maar het formaat — foto, lengte, datumformaat, welke velden je toont, de AVG-regel — wordt bepaald door het doelland. Doe beide en je hebt een lokaal cv; doe alleen het eerste en je hebt een Engels cv in een andere taal gehuld.

Solliciteer je tegelijk in meerdere EU-landen?

Als je hetzelfde cv naar meerdere markten stuurt en niet elk exemplaar kunt afstemmen, is een neutraal Engels cv zonder foto, zonder geboortedatum en met een lengte van twee pagina's de veiligste enkele versie — het wordt nergens perfect, maar het is ook nergens fout. Zodra je het echter serieus meent met één specifiek land, stap je over op een versie die daarvoor is gelokaliseerd: dat is de versie die het echt opneemt tegen lokale kandidaten.